บทที่ 48 .

“โธ่ นาย ผมน่ะเลขารู้ใจครับ”

สุพจน์ยกยิ้มกระหย่องขณะเหลือบมองเป้าตุงๆของเจ้านาย

“ไอ้นี่.!!”

“โอ้ว อย่าครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เมื่อเจ้านายหนุ่มทำท่าแทงศอกเขาจึงรีบเดินเร็วขึ้นรถหน้าระรื่น รู้ว่าเครียดเรื่องนิลุวรรณพอตัว แต่ดีหน่อยที่มีสาวสวยนอนกกกอดในบ้านให้ได้ผ่อนคลาย

“เห้อ เมื่อไหร่จะมีเมียกั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ